İncesu


Zaman her şeyi gizler zulasında
Ve bahar yeni bir evren yaratır yokluktan
Cadde üzerlerinin görkemi habersizdir
Ardındaki müphem ve umarsız yoksulluktan
Sesler ince kıvrımlarına gizlenmiş
Usul usul derine iner
Yorgunluk sarar sıcak bir yorgan gibi
İncesu kapatır gözlerini
Sabah geceden yavaş yavaş soyunur
Kırılganlık artık demir bir zırha bürünmüş
Hayat adaletsiz bir oyundur
Aceleye gelmiş sevişmeleri
Ter kokusunu taşır yorgun dumanlar
Çiçekler akar
Depremden korkan  evlerin arasındaki yokuştan
Boncuğa takılı korkulu nazarlar
Tepeden bakan ezan sesinde buluşur
Ve umut yetiştirir
Kaya diplerinde yetişen
Gün görmemiş çocuklar
Kuyruğu uzun ekmekler bekleyerek
İncesu evleri,
Entarisiz dolaşan fakir mahalle kızıyla
Sonradan görme yosmanın öyküsünü anlatır
Ve deyyus tefeci gibi durur
Tepede görkemli bir apartman
Bir yerde ucu sivri
Kurşun kalem gibi göğe yükselmiş
Dileklerin yazarı minareler
Ve altında çürümüş evlerin
Dileğinde yazılı çareler...
İncesu evleri yaşanmamış bir hayatı gizler
Bağırasım gelir ıssız köşelerde geceleri
Ah ince su evleri
Aralarda  gezinen acemi şair ayakları
Şaşırır kendini.

Yazar-şair

Yalnız kuşlar titrer rüzgarda... Tüneyecek dalı olmayanların yüreklerindeki soğuğu kırabilecek hiç bir sıcak yoktur. Bu yalnızlığın derinlerdeki değersizlik, kırgınlık, sürekli hırçınlık ve alınganlığı yeniden ürettiğini anlamak için bir miktar tercihli olmayan yalnızlığı yaşamak gerek.

YORUMLAR

YORUMU CEVAPLAYIN