Ağacını kaybetmiş bir yaprak düşüşü benimki
Uzunca bir süre tutunduğum en güzel yerden
Salına salına uçmak boşluğa
Hafif bir rüzgâr öpüyor saçlarımdan
Kuşlar selam vermiyor çığlığıma
Sadece hüzün var içimde sadece hüzün
Kuru ve sert zemine yaklaşırken yüzüm

Her gün görmeye alıştığım yüksekler yok artık
Yok artık başını kaldırıp gülümseyen gözler
Kaygılı bakışlar almış yerini
Üzerime basıp geçecekleri belli ki
Kaybetmek biliyorum benimki

Ama yaşadım uzun bir ömrü en yüksek noktada
Dumanlarla yarıştım zaman zaman
Sevdalara tanık oldum en içlilerinden
Gölgemde sevişti aşıklar en mahrem sözleriyle
Az mı geliyor sana bütün bunlar
Öyleyse eğer, yaşa ve gör sende
Tek bir anından bile şikâyet etme