Sanki bir delikten geçiyor rüzgar

Alıyor bütün kokuları çocukluğumdan gelen

Sonra katıyor bütün kokularını yılların

En çok da senin, en çok da senin

 

Çeti kokusu seninkisi

Dikenlerle bezenmiş çevresi

Ve sert bir kabukla

Ne zaman sokakta alsam düşerim peşine

Çocukluğumun yaşanmamış yıllarının

Ve hülyaların

 

Sen kimsin bilmiyorum aslında

Çetisin, kındıra dikenisin ama gül değil

Sen kaçıp kurtulduğum çocukça korkularımsın

Büyüyünce özel anlamlar kazanan

 

Hiç kimse uzak kalamıyor çocukluğundan

Aklımız kaybederken kendini

Anılar yitip giderken karanlık dehlizlerde

Nedense arayıp duruyoruz kendimizi